نمي دونم چمه فقط مي دونم حالم خوب نيست

حالم خرابه انگار يه بغض نشكسته داره قلبم و پاره پاره مي كنه

انگار غريب افتادم تو اين دنيا انگار هيچكس جز تو جز من

انگار...اي بابا

نمی دانم چه می خواهم خدايا ، به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جويد نگاه خسته من ، چرا افسرده است اين قلب پرسوز

ز جمع آشنايان می گريزم ، به كنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تيرگيها ، به بيمار دل خود می دهم گوش

گريزانم از اين مردم كه با من، به ظاهر همدم و يكرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت ، به دامانم دو صد پيرايه بستند

از اين مردم كه تا شعرم شنيدند ، برويم چون گلی خوشبو شكفتند

ولی آن دم كه در خلوت نشستند ، مرا ديوانه ای بدنام گفتند

دل من ای دل ديوانه من ، كه می سوزی از اين بيگانگی ها

مكن ديگر ز دست غير فرياد ، خدا را بس كن اين ديوانگی ها

دلم تنگ است دلم مي سوزد از باغي كه مي سوزد، نه ديداري نه ديواري نه دستي از سر ياري مرا آشفته بازاري تمام عمر بستيم وشكستيم بجزبار پشيماني نبستيم، جواني را سفر كرديم تا مرگ نفهميديم بدنبال چه هستيم عجب آشفته بازاريست دنيا،عجب بيهوده تكراريست دنيا،ميان آنچه بايد باشدونيست، عجب فرسوده ديواريست دنيا...  

نشنو از نی ، نی حصیری بی نواست

بشنو از دل ، دل حریم کبریاست

نی بسوزد خاک و خاکستر شود

دل بسوزد خانه ی دلبر شود